چند گزاره درباره نماهنگ «بدن من»

جنس اول:اخیرا کلیپی حاوی آموزش های جنسی منتشر شده که گفته می شود یک مشاور مدرسه به یکی از مادران داده تا برای بچه هایش پخش کند.

بسیاری از کارشناسان حوزه تربیت کودک معتقدند این آموزش ها می تواند اثر بدی روی کودکان داشته باشد. در این باره دکتر کمیل حسینی نکاتی را بیان کردند که در زیر می خوانید.
دکتر حسینی صدها کارگاه در باب آموزش جنسی صحیح در سراسر کشور برگزار کرده و کتاب «آخ جون که من منم» را برای راهنمایی والدین نسبت به تربیت جنسی فرزندانشان نگاشته است.

 

این سرود بر اساس یک دستورالعمل معروف به «نه، برو، بگو» در آموزش جنسی ساخته شده است. این دستورالعمل به کودک آموزش می‌دهد که اگر مورد آزار قرار گرفت، نه بگوید فضا را ترک کرده و به خانواده اطلاع دهد. این امر نیازمند یک مقدمه است و آن اینکه کودک متوجه رد شدن از خطوط قرمز شده و بفهمد خطایی صورت گرفته است. این کلیپ قصد دارد آن خط قرمز را تعریف می‌کند و بعد آن دستورالعمل را بیان کند.

این دستورالعمل و تعیین خطوط قرمز اساسا کار درستی است و ما هم در تربیت جنسی اسلامی این کار را انجام می دهیم اما مسئله روش این کار است.
ایراد اول: مدیوم سرود برای تولید چنین کلیپ آموزشی نا مناسب است. شما تصور بفرمایید عده‌ای کودک در جمع و حتی یک کودک تنها این سرود را تکرار بکند و بخوانند که اگر تو به آن جای من دست بزنی من می‌روم به مادرم می گویم. این تکرار می‌تواند آسیب زا باشد، چرا که در کودک اضطراب و وسواس ایجاد می‌کند و می‌تواند زمینه آسیب را در گروه هم خوان بیشتر کند
ایراد دوم: مدل ایجاد حساسیت درباره اندام جنسی برای کودک به این شیوه غلط است. ما معتقدیم که لازم نیست برای کودک نقاشی بکشی، مجسمه بگذاری یا سرود بخوانی و بگویی این قسمت های بدن اندام خصوصی است. این فرآیند شناسایی اندام خصوصی در محیط زندگی و رفتار متقابل پدر و مادر با فرزند و خصوصا عدم حساسیت زدایی در زندگی خانوادگی و تاکیدات معمولی پدر و مادر در پوشیدن لباس زیر بعد از دستشویی و حمام و …. مشخص می‌شود. کودک در جریان زندگی می فهمد که نباید این اندامش را کسی ببیند یا دست بزند و او هم نباید این اندام کس دیگری را دست بزند یا نگاه کند. در واقع همین عدم حساسیت زدایی در یک زندگی متعارف ایرانی با تاکیدات معمولی این خط قرمز را تعریف می کند. آموزش آن در فضای عمومی و گروهی یا حتی آموزش آن به صورت دفعی مصلحت نبوده و می‌تواند آسیب داشته باشد.
ایراد سوم: تاکید سرود بر دست زدن است. در واقع نباید آنقدر پررنگ به کودک بگوییم که اگر مورد تعرض و دستمالی قرار گرفت بیا به ما بگو. این مساله استرس زا و برای کودک اضطراب تولید می‌کند. همچنین بعد جنسی را پیش از موعد برای کودک برجسته می‌سازد. ما در فرآیند زندگی و در حمایت‌هایی که از بچه داریم و در رفاقتمان با فرزندمان به او می فهمانیم که اگر جایی در حالت نامطلوبی قرار گرفتید و یا کسی درخواست نامربوطی از او داشت یا احساس نا امنی داشت، باید نه بگوید، فضا را ترک کند و آن را به پدر و مادر خود بگوید. در واقع این آموزشها مکمل هم هستند و نیازی به تاکید بر تجاوز جنسی و آزار جنسی نیست.
ایراد چهارم: در شعر می گوید که یک چیز گرانبها در زیر مایو هست که اگر کسی خواست دست بزنه تو باید آن را پس بزنی . این خودش یعنی برجسته ساختن اندام جنسی و ایجاد حساسیت بیش از حد نسبت به آن. در کودک این تصور شکل می‌گیرد که در لباس زیر اندامی دارد که دیگران می خواهند آن را دست بزند و او باید ممانعت کند . ما در آموزش ها می گوییم که اسم منفی چون زشت و عیب و … بر اندام جنسی نگذارید اما برجسته سازی آن با اسامی چون طلا و جواهر و … نیز غلط است. این مساله کودک را بیش از اندازه متوجه اندام جنسی می‌کند و تبعات روحی و روانی به همراه خواهد داشت.

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.